11 maart 2011 De Japanse Premier spreekt de natie toe.
Het trieste bericht over de aardbeving in de Tohuko regio schokte het hele land.
Het aantal slachtoffers stijgt met het uur.
Voorlopig kunnen dus we alleen maar gissen naar de balans van deze tragedie.
Wij zijn diep geroerd door de dapperheid van ons volk en hun moed bij dergelijke tegenspoed.
Ik wil mijn dank uitspreken naar de internationale groep reddingswerkers...
voor hun deelname aan de reddingsoperaties.
U liep allen gevaar en wij bewonderen uw moed en betrokkenheid.
Ik hoop oprecht dat ze kunnen blijven samenwerken als één gemeenschap...
omdat dit de enige manier is om de ontberingen in deze moeilijke periode te overwinnen.
Ik bid voor het heil van de slachtoffers.
Voor u zullen we Japan heropbouwen en opnieuw vooruit gaan.
Wij huldigen éénieder van u.
Producent Alexander Rodnyansky
Producenten Anton Zlatopolsky en Dmitry Rudovsky
Producent Sergey Melkumov
presenteren
een film van FYODOR BONDARCHUK
Aantal slachtoffers, grofweg? - In onze regio, zo'n 8.000.
Het is een zeer slechte situatie. Kan nog erger worden op elk moment.
We kunnen onze uitrusting niet gebruiken.
Alles lijkt wel van karton, samengehouden met een touwtje.
We hebben 28 overlevenden uitgegraven.
Volgens getuigen zitten er nog zo'n vijf mensen vast nabij de eetkamer.
Twee meisjes en drie jonge mannen. Het zijn allemaal Duitsers.
We zijn daar zonet geweest. Het puin is vermengd met regenwater.
We hebben een doorgang gemaakt en er een buis ingestoken met videosysteem.
We proberen bij hen te geraken langs de andere kant.
Meer kunnen we voorlopig niet doen. Ik denk niet dat ze zwaar gewond zijn.
Ze zitten vast onder een betonnen plaat niet dieper dan 30 centimeter.
Het is heel gevaarlijk. Er kan ieder moment weer een aardschok komen.
Ministerie van Noodsituaties Rusland
Blijf kalm, kinderen. Ik ben een dokter.
Niet allemaal tegelijk praten. Dat verbruikt teveel zuurstof.
Ik wil dat één van jullie in het kort, de situatie beschrijft.
Dus... wie wil er spreken? - Ik ben Nina.
Kan u me horen? We zijn met z'n vijven.
We... we leven nog allemaal.
Oké, kinderen, dit is wat we gaan doen...
probeer zo stil mogelijk te blijven liggen om zo weinig mogelijk zuurstof te verbruiken.
We praten verder zodra we jullie daaruit hebben gehaald.
Nee, niet weggaan! Praat met ons, alstublieft.
Ik ga nergens heen. De metro rijdt toch niet meer.
Weet er thuis iemand dat je hier bent?
Je moeder? Vader?
Ja, mijn moeder weet dat.
M'n vader is gestorven. Ik mis hem!
Nina, Nina, niet huilen alsjeblief. Dat verbruikt zuurstof.
Ik had vijf vaders. Die zijn ook allemaal dood. Omgekomen.
Maar ik ween niet, zie je dat?
Vijf vaders? Dat is onmogelijk.
Maar dat is het wel. Dat is wel mogelijk.
Wat weet jij daar nou van.
Alles is mogelijk.
STALINGRAD
Goeie God! Zij lopen op het water.
Maar ja! Wij zijn de apostelen!
Zwijg toch, kloot!
Je bent nog te snotterig om grapjes te maken. Daar valt niet om te lachen.
Ze zullen ons horen. - Doe toch niet zo nukkig, ouwe.
De genie legde platen onder het oppervlak, onzichtbaar vanuit de lucht.
Ah...
Wel, moge God ons bijstaan. Pak de peddels, jongens.
Dat was in Stalingrad.
In de herfst van 1942.
Russische strijdkrachten staken de Wolga over om hun linies te versterken aan de overkant.
Om te verhinderen dat de Duitsers de stad en de toegang naar de rivier zouden innemen.
Het was 'n bijna onmogelijke opdracht maar niemand dacht daaraan.
Iedere soldaat vocht zo hard hij kon...
maar ze realiseerden zich niet dat ze deelnamen aan het bloedigste gevecht...
in de geschiedenis der mensheid.
Dat doe je gewoon niet!
Wat een betweter.
Springen. Jij... uitrusting nakijken.
Goed. Springen.
Blijf maar zitten. - Heb je een doorgang gemarkeerd?
Mijnen?
Heb je al eens geprobeerd te praten?
Chvanov!
We hadden een doofstomme in de fabriek. 'n Achterlijke.
Hoor eens, er zijn geen achterlijken in de USSR. Alleen mentaal gestoorden.
Geen achterlijken. Goed...
Wacht op de aanvalsgroep.
Breng hen naar de raffinaderij. En haast je wat.
Komaan!
Wij zijn hier. Het gebouw is daar. We gaan stilletjes binnen.
Daarna is het erop of eronder.
Als het erop is, zoek je de ontsteker.
Die staat wellicht beneden of op de 1e verdieping.
Je heb een goed zicht van op de 1e verdieping. Hoger moet je niet gaan.
Rondvliegende scherven zouden de draad kunnen doorsnijden.
Tweede opdracht:
Als de ontsteker gevonden is, maak je alles onklaar.
Snijd iedere draad door die je vindt.
Dat is alles. We gaan.
Jürgens! Jürgens!
Er zijn Russen doorgedrongen. Wat?
Verwittig de staf. - We hebben geen communicatie, Kapitein.
Jürgens, ik vroeg je niets over communicatiemiddelen!
Ga de brandstoftanks opblazen!
Maar dat is de brandstofvoorraad voor het hele leger, kapitein.
Jürgens, je bent een idioot. De Russen komen eraan!
De Russen hebben versterkingen en mijnen geplaatst en door het spervuur kom je niet door.
Granaat!
Hier ben je dan, teef!
God zij met ons. Komaan, zoon.
Oh, hemel!
Arme jongen...
Kijk eens rond.
Ik ga naar boven.
Kameraad! Ik ben een geschutsuitkijk.
Geef me de radio, kameraad... kameraad!
Hier.
Gisterenmorgen waren we bij de gebombardeerde toren.
De Duitsers doodden m'n radioman. Zijn jullie verkenners?
Ja, dat zijn we, en wat voor gek ben jij?
Zoals ik al zei, ik corrigeer de vuurrichting.
Ik ben een officier.
Een officier? - We hebben de vuurrichting aangepast...
Je was daar wel mooi omhoog gehangen net als Kerstdecoratie!
-Ik heb in drie dagen niet geslapen.
Dus, ik geef toe in slaap te zijn gevallen.
Slaapkop. Jij bastaard! Door jou is een hele divisie levend verbrand.
Er was geen artilleriesteun en jij deed een slaapje?
Commandant! - Wat wil je?
Semionov is gesneuveld en zijn radio is vernield.
Misschien zouden we hem en zijn radio voorlopig kunnen gebruiken?
Weet jij hoe die radio werkt? - Ja.
Maak dan verbinding met het Hoofdkwartier. - Oké.
Geef maar de frequentie en roepnaam. - De roepnaam is "KALUGA".
Veertig-vier-drie. Jij schijtlaars!
Ik ben geen schijtlaars. Ik ben officier van het "Arbeiders en Boeren" leger.
Geef me m'n wapen terug, alsjeblief. - Maak die verbinding.
Als je geen verbinding maakt... vermoord ik je.
Kapitein, kom naar hier, snel!
Wat is er? - Hij houdt een jongetje gijzelaar.
Het is ermee gebeurd, man!
Hé... Het is 'n meisje!
Ach God... het is 'n meisje, commandant.
Wel wat in shock. God verbiede... mogelijk een zottin.
Met hem rekenen we later af. Hoe gaat het met jou, Nikiforov?
Kijk eens aan wat we hier hebben.
Ja, en wie verduiveld, mag jij dan wel zijn?
Ik ben de duivel niet Kameraad Kapitein. Ik ben een Engel.
Artilleriecommandant, sergeant Poliakov.
Anti tank artillerie? - Exact.
Waar is uw wapen, commandant? - Daar zo. Onder de boog.
Hmm, zo... en munitie? - Ja... één!
Eén obus.
Ik begrijp het.
Dan kunnen we nog vechten.
Kameraad kapitein! Kameraad Kapitein!
Divisie hoofdkwartier aan de lijn. - Ga zitten.
Gaan we op haar babysitten of zo? - Godverdomme, dat moest er nog bijkomen!
Wacht commandant. Ziet u niet wat de Duitsers met haar gedaan hebben?
Dit is oorlog, Engel. Als ze in nog in leven is, is ze in orde.
Zo kwamen ze bij elkaar.
Vijf mannen. Gehard door twee jaar strijd voeren.
Uit de grote steden, kleine dorpen of van het weidse platteland.
Bijeen gebracht door de wind naar de stad aan de oevers van die grote rivier...
zaten die vijf mannen en mijn moeder.
Mijn jonge moeder.
Het gebouw waar m'n moeder woonde blokkeerde één van de toegangen naar de Wolga.
De afgelopen maanden, veroverden onze troepen dat gebouw 'n paar keer...
alleen om het daarna weer kwijt te spelen.
Mama was het beu te leven in een ziedende hel.
Ze was de gruwel beu. De menselijke miserie en boosaardigheid.
En zelfs haar eigen uithoudingsvermogen.
Mama woonde gewoon in het oude huis...
en wou haar woning niet meer uitkomen.
Hier was haar kamer, haar appartement, haar trappen, haar straat.
En uiteindelijk, haar stad.
Ze kon dat toch niet zomaar achterlaten.
In die tijd was mama net geen 19 jaar oud.
Wat hebben we hier?
De fontein.
Driehonderd meter tot daar.
Chvanov zal er geen één missen.
Niets zal Chvanov ontlopen.
Aha, de onklare tank verstopt achter het warenhuis.
De Duitsers.
Uitrusting? - Schijtuitrusting.
Niks werkt, niks dat schiet.
Mooi nest bange spechten.
Chvanov! - Wat?
Ga naar beneden. Check eens bij de jongens.
De onnozelaar. Wat deed hij daar toch?
Appartement nr.8. Waar mam's buurman en technicus Sazonov woonde.
'n Verzamelaar van vlinders en insecten.
Gromov, de conciërge van het gebouw maakte het observatiepunt.
Behoud het gebouw drie dagen.
De hoofdmacht komt nog niet over naar jouw oever. Begrepen?
Begrepen, kameraad vierde in bevel. - Wat begreep je niet, ondergeschikte?
Klonk alsof je iets niet begreep! - Ik begreep niet hoe dat bevel uit te voeren...
Je bent een getraind soldaat, maar je lijkt wel een gemobiliseerd studentje.
Je lost het op, is dat duidelijk? - Jawel, kameraad, vierde in bevel.
Uit!
Staan blijven! Wat voer je hier uit?!
Stop. Stop, stop!
Niet bang zijn. Ik zal je niks doen.
Je hoort hier niet te zijn. Ze zullen je doden. Komaan, ga hier weg.
Dit is mijn huis, niet het jouwe. - Dat van jou?
Krijgen we toestemming dan om hier te blijven? - Het is goed. Voorlopig mag je blijven.
Geef me je drinkbus om water te halen.
Die nacht groeide het garnizoen in het gebouw aan.
Zij die overleefden slopen instinctief naar het gebouw.
Op het 1e verdiep zaten matrozen van de Wolgavloot...
vrijwilligers van de "Rode Oktober" fabriek en verschillende genie eenheden.
Ze trokken in, in appartement nr.6.
Daar woonde de familie Kulikov in peis en vree, voor de oorlog.
Nu stond er een machinegeweer.
Het werkt, dat fascistisch duivelstuig!
Meisje, kom eens hier, dan mag je op de Duitsers schieten.
Hij maakt maar een grapje!
Geef me jullie veldflessen
Breng je ze wel terug?
Komaan, pak aan!
Ze heeft shell-shock... en lijkt een zwakbegaafde.
Alles wat je nodig hebt om haar eens goed te gebruiken. Ze is aardig gebouwd.
Kan je geen grapje hebben?
Waar kijk je naar? Hoe heet ze?
Jij daar... wat is jouw naam?
Katya.
Geef me je drinkbus.
Zo, civilisten! Het gelijkvloers is voor jullie.
Ga erheen en maak er je thuis van.
Ga niet naar buiten en alleen schieten op bevel.
Smijt die Duitsers buiten. De lijken gaan snel beginnen stinken.
Waar wacht je nog op? Smijt ze door het raam!
Wie heeft hier de leiding? - Ik.
1e sergeant Kransnov. En jij?
Ik ben de gebouwmanager.
Hallo. - Dag.
Soldaat. Nog één!
En die officier... Blijkbaar die arme Jürgens.
Wat is er aan de hand, Kahn? Jouw mannen worden uit het raam gegooid...
en jij staat hier voor mij, gezond en wel?
Had u liever dat ik ook uit het raam gesmeten werd, Herr Oberst?
Ik wil weten waarom er Russen zitten in dat verdomde gebouw.
Ik had geen orders het gebouw te behouden maar de brandstof op te blazen bij 'n aanval.
Khan, wat is het verschil tussen een Duits officier en één van andere legers?
Hij bekritiseert geen orders. Hij voert ze uit!
Dat is waarom de Wehrmacht nu aan de Wolga staat.
En weldra aan de grens met India.
Maar maak je maar niet ongerust, Khan. Je moet niet op een olifant rijden.
Verdomde luizen.
Het hele leger is zich aan 't krabben als apen in een zoo.
De Russen doen as bij het loog.
As? In het loog?
Barbaren!
Khan, morgen is dat verdomde gebouw van ons.
Jij gaf het aan de Russen, Jij zal het terugnemen.
Doe wat as in het loog om die smerige insecten te doden.
Zo... ze smijten dus onze soldaten door het raam?
We zullen hen eens een lesje leren!
De volgende.
Pak de officier.
Van schurftige schapen een zak vol wol.
Wacht! Wacht!
Niet schieten! Niet schieten!
Handen omhoog! - Dat gaat niet. Ik heb m'n handen vol.
Wie ben jij? - Wij zijn van hier.
Woon je in dit gebouw? - Nee, in het havengebied.
Wat doe je hier? Doorzoek die mand.
Laat los!
Grond! Klei en zand.
Grond. We komen van de rivier.
We komen altijd langs hier vanaf de rivier.
Waarom? - We nemen het graan van de oever.
De Duitsers bombardeerden een graanschip en wij verzamelen dat.
We zeven het graan, drogen het en koken er pap van voor de kinderen.
Er zit wel wat zand in, maar dat geeft niet. Het is best eetbaar.
We gaan nu. - Daar zitten de Duitsers.
Wat dan nog? - Ben je gek? Daar is de frontlijn!
Jij bent gek. Morgen zal het front aan de rivier liggen. Zal ik je dan nalopen, of wat?
Wij hebben de stad niet aan de Duitsers overgelaten. Wij wonen hier en blijven hier!
Kapitein, laat haar gaan. Ik kan die stem niet meer aanhoren!
Bij God, als een schot in je buik! - Ik schiet jou zelf af!
Hou je mond! - Jij eerst!
Al goed.
Hoorde je dat nou, Anna?
Niet naar hem kijken!
Dat water is koud. - Niet staan ronddraaien.
Loog? Luizen? - Ja, loog. Loog.
Je ogen niet opendoen, Daria. - Draai je om.
Raia, kom hier!
Oh heer, niet hij weer.
Hij bleef een week weg. Ik hoopte dat hij gesneuveld was.
Ik zie dat anderen opeten wat ik voor jou meebracht.
Geef je het hen zelf?
Of pakken ze je het af?
Kijk...
Dat is mijn vrouw.
Toen ik jou zag, stond ik er van versteld hoeveel je op haar lijkt.
Ze is dood. Mijn Christina.
Tuberculose.
Wie is dit? - Mijn vrouw.
Frau. - Jouw vrouw?
Vrouw. Echtgenote. Mijn.
Ik moet gaan.
Dit eten is voor jou. Begrijp je dat?
Alleen voor jou!
Ik kom nog terug.
Ik richt me tot iedereen hier...
als er iemand het eten van deze vrouw steelt, zal ik hem persoonlijk neerschieten.
Machinegeweer. Granaten...
Eén. Nog eens vier.
Goed. Luister...
Hier is de stad. En hier is de oversteek.
Dit is ons gebouw.
Als we het aan de Duitsers laten zullen ze de oversteek weer onder vuur kunnen nemen.
Van hieruit heb je de beste plek daartoe. Dus, we mogen ze dat niet geven.
Is dat duidelijk?
Er zijn niet veel patronen.
We hebben een Duits machinegeweer. Vier patroonriemen.
Drie. - Drie.
Dat is genoeg voor één uur strijd.
De artillerie is opgesteld? - Artillerie is klaar.
Zo dan kameraden... Jullie weten jullie posities. Verspreiden.
Het zal snel beginnen. - Wacht een minuutje, kapitein.
We zullen ontplooien. Maar wat gaan we doen?
We bewaken dit gebouw omdat dat zo bevolen is.
Op wiens bevel?
Bevel van de staf van de divisie. - Nu, dat is wat anders.
Jij hebt jouw stafbevelen! Voer ze uit! En ik zal mijn eigen staf wel vinden.
Het spijt me, maar wij ontplooien aan die oever.
Nikiforov, schiet die matroos neer! - Wat?!
Dit is zonde.
We hadden hem kunnen gebruiken. - Waarvoor?
Ik heb geen boot voor 'm!
Commandant, kom kijken naar het plein.
Kom alsjeblieft.
Wat is dit voor circus?
Het volk is verzameld, Herr Oberst.
Vraag of ze joods is.
Ben jij joods? - Hoe zouden wij joden kunnen zijn?
We hebben nooit joden in de familie gehad. Zelfs geen joodse buren.
Laat me gaan. Laat me los, alstublieft. - Tante Rimma!
Laat me los! - Kom mee! Snel!
Laat mij en m'n dochter gaan!
Wij zijn niet joods! Alstublieft, mensen!
Kijk, de bus, daar zijn ze.
Ze gaan ze levend verbranden, Kameraad Kapitein!
Laat het meisje gaan!
Ze is niet joods, ze is nog maar een kind!
Alsjeblief, iemand, help mij!
Zie je de officier? - Ik zie hem.
Kan je hem raken? - Hoe? Ze schuilen achter kinderen, de bastaards!
Wat doe je in 's hemelsnaam!
Herr Oberst, welke orders zijn gegeven voor de aanval op het gebouw?
Dat zal ik je zeggen, Khan. Hoewel de regels dat niet voorzien.
Ik ken de regels, Herr Oberst. - Daar twijfel ik niet aan!
Maar in deze oorlog vergeet je kennelijk wel onze wortels en herkomst.
Bijvoorbeeld, de oude Germanen brachten offers aan de goden voor het gevecht.
Ga mee met de soldaten. Het bevel tot aanval zal weldra gegeven worden.
Of wil je onze offergave zien?
Nee.
Alles is in orde. Niet bang zijn. Iemand zal ons wel komen helpen.
Alstublieft! Niet doen!
Daar ben je dan, bastaard! - Waarom zit jij hier zomaar?
Doe iets! Daar staan een vrouw en een kind!
Schiet hen beter dood, anders zullen ze verbranden en verschrikkelijk lijden!
Commandant, laat haar zwijgen. - Ze heeft gelijk. Schiet!
Ze gaan de kinderen vermoorden!
De rotzakken! Geef me dat geweer.
Brand in de hel, bastaards!
Vooruit! - Vermoord de bastaards!
Schiet ze neer! Schiet ze allemaal neer!
Vooruit! Vooruit!
Terugtrekken!
Mortiervuur!
Heil!
Wat doe je nu toch?!
We hebben er nog niet genoeg gedood.
Ze komen als ratten uit een scheepsruim.
Hey, blondje. Ja, jij. Kom snel! De commandant roept!
Het zal eventjes pijn doen.
Doet het pijn?
Het is niets. Het zal wel genezen.
Sasha Alexander Nikiforov!
Ja, ik weet wie je bent.
Mijn moeder en ik gingen dikwijls naar jouw concerten voor de oorlog.
Ik ken al jouw liedjes en aria’s.
Moeder vond je zo goed.
En mijn zuster ook.
Je portret hing aan onze muur.
Nikoforov!
Bij de commandant komen!
Sasha?
Als ik het je zou vragen, zou je dan voor me willen zingen?
Hoezo? Kan die zingen? Hij heeft ééns in zes maanden gesproken.
Mis ik hier iets?
Kom hier.
Alexander Nikiforov Solo recital.
Alexander Nikiforov. Tenor.
U riep me, Kameraad Kapitein? - Kom hier.
Zie je dat vliegtuig?
Kan je dat vliegtuig zien?
Dat is 'n "Heinkel". Probeerde de oversteek te bombarderen, de bastaard.
Het heeft twee machinegeweren en een kleinere derde in de radiocabine.
Nikiforov, neem die geniespecialist mee en haal dat machinegeweer en instrumenten.
Draai ze in een doek en rammel er niet mee.
Ik ben van de genie en geen mecanicien! - Vooruit! Ga nu!
Scheelt er wat met je?
We hebben 14 Duitsers gedood.
Wij verloren zes man.
Kleine prijs.
Heb je een sigaret voor me?
Mag ik gaan, meneer? - Ja, ga maar.
Toen hij 14 was, was Sanya Nikiforov...
al 10 keer opgepakt door de politie.
Maar het lot bepaalde, dat de politiebaas bereid was...
hem naar de smelterij van de tractorenfabriek te sturen.
Bij die fabriek was een bekende club. De beste van heel Stalingrad.
Op zijn 16e bleek Sanya een kristalheldere tenorstem te hebben.
De Jong Communisten Fractie van de fabriek zond hem naar het conservatorium in Moskou.
'n Jaar voor de oorlog kwam hij terug naar het Stalingrad Filharmonie als solist...
en werd onmiddellijk een grote plaatselijke beroemdheid.
In de eerste dagen van de oorlog meldde Nikiforov zich aan als vrijwilliger.
Twintig dagen zwierf hij door de Belorussische wildernis en bossen...
in de krankzinnigheid van menselijke wanhoop tot hij door het Russisch leger werd gevonden.
Twintig dagen lang werd hij ondervraagd in een militair kamp.
Die verschrikkelijke, eerste maanden van de oorlog...
maakten van hem een koude, introverte en zelfs wreedaardig man.
Zie mij hier zitten. Dit smerige beest.
Peter Kahn. Onderscheiden met het IJzeren Kruis!
Telg van een nobele Pruisische familie.
Veldmaarschalk Paulus nodigde me nog uit op de lunch.
Hij noemde mij een held.
Een held!
Tegen jouw volk kan men niet vechten!
Jullie weten niet eens wat eer is.
Jullie zijn bandieten die je in de rug schieten.
Jullie vechten niet voor de zege maar uit wraakgevoelens.
Ik kwam naar hier als soldaat.
Jullie maakten van mij een beest.
Wel, zo in het algemeen gezien... wil je nog altijd leren schieten?
Je bent niet van gedachte veranderd?
Schud niet zo alleen maar je hoofd. Zeg het met woorden.
Ja, ik wil nog. - Eén verlangen, twee verlangens...
Drie, ik wil je stevig omhelzen.
Je woont hier onder het juk van de Duitsers...
en je zegt daar niets over.
Dat is niet goed.
Helemaal niet goed.
Wat voor 'n man is dat toch. Zoals ze zeggen, 'n echte vuilspuiter.
Grof in de bek. Veel te grof.
Katya, luister maar niet naar 'm. Niet luisteren.
Wat kijk je nou?
Wil je weten hoe het is, te leven onder de Duitsers?
Wat ze ons aandeden? Hoe we in leven bleven?
Waarom ik niet bij m'n ouders in de put lig? Waarom ik geen zelfmoord pleegde?
Vraag maar. Laat je niet tegenhouden. Doe maar!
Vooruit, vraag het dan. Wil je alle details?
Onze beschermers!
Ik kon het niet.
Ik was zelf te bang. Ik wachtte erop dat jullie...
Schiet dan.
Komaan, waar wacht je op?
Ik schiet haar dood! - Verdomme. Ga zitten!
Zit neer, zeg ik!
Vergeet wat je zonet gehoord hebt!
Polakov, ga dat meisje kalmeren.
Bommen.
En nog iets anders.
Ik had een mooie vrouw. Ik leerde haar kennen in ons dorp...
door haar schoonheid. Dat dorp is ver weg. Nabij Briansk.
We begonnen een leven. We hadden een goed leven.
Ik deed alles voor haar.
Ze koos een mooie sjaal uit, laarzen gemaakt van vilt...
Ze hield ervan als ik haar haar streelde.
Als ik thuis kwam, kwam ze naast me zitten en legde haar hoofd op m'n knieën.
Ik streelde haar...
Ze had lang, zwart haar.
De dag voor Nieuwjaar 1939 werd onze dochter geboren.
Je vindt dat ik er uitzie als een grootvader, hé?
En dan werd mijn dochter geboren.
Ik wil eventjes wat slapen.
Mag ik?
Eventjes maar.
Ik weeg niet veel.
De vrouw en dochter van Vassily Polakov...
waren dan bijna 'n jaar dood.
Ze woonden in Moskou, in het Maryina Roshsha District...
waar de Polakovs twee kamers hadden van de Metro bouwonderneming.
Ze stierven zo toch absurd tijdens de zware bombardementen van oktober 1941.
Ze raakten niet tijdig in de schuilkelder omdat ze een vrouw met kinderwagen hielpen.
De vrouw en de baby overleefden het maar Polakov's gezin niet.
Polakov's vrouw was 26 jaar jonger dan hij.
Die avond vertelde hij dat verhaal aan de enige persoon op de wereld...
mijn moeder.
Je hebt een zuivere ziel. Wees maar nergens bang voor.
Masha, fascistenhoer. Masha, fascistenhoer.
Ga jij je wassen? Bwheek! Je krijgt de vuiligheid toch niet weg!
Uit mijn weg!
Ga je water halen? Hier is jouw water!
Hier!
Wat wil je?
Je beloofde me te leren schieten. Leer het me dan!
Kom naast me liggen, dan zal ik het je leren.
De kolf goed tegen je schouder. Hand er langs.
Ik weet best hoe ik een geweer moet vasthouden.
Leer mij, hoe het doel te raken.
Zoek je doelwit, zet het midden van het vizierkruis en schiet dan.
Wie is dat?
Ho maar, wat 'n vrouw! - Ze is zo mooi.
Ze is inderdaad mooi. Ik heb haar al dikwijls gezien.
Er komt daar een mof naar de kelder. Wie ontmoet hij daar? Haar misschien?
Schiet haar neer.
Je bent gek.
Duitser.
Het is 'n Duitser.
Je had geluk, je eerste keer en je ziet een Duitser.
Kijk nu...
Dit moet je zien. Hoofd - borst, hoofd - borst.
Mager. Met een bril. Hij gaat als een gans.
Hij is nog jong. - Niet zien hoe hij is, maar wat hij is.
Volg hem!
Schiet hem neer. - Stop!
Je hebt 'm! Van het eerste schot! Bravo.
Wat heb je gedaan, idioot? - Wat is er, commandant.
Die soldaat kwam om water! - Hij is 'n fascist, geen soldaat.
Zelfs dieren doden elkaar niet bij een drinkplaats!
Kent u dit korte versje, Kameraad Kapitein?
"Telkens als je 'm ziet, telkens schiet je 'm dood".
Het maakt me niks uit of hij nou water haalt, gaat eten of gaat schijten.
Ik heb hen gedood en ik zal hen blijven doden.
Mijn moeder vertelde me dat ze mijn kleine broertje hebben vermoord.
Alleen maar wegens zijn naam, Vladimir Ilyich.
Hij was zeven jaar oud. En wat deden de soldaten?
Genoeg! Ik heb hem gedood!
Naar buiten, dat ik je niet meer zie!
De moeder van Mishka Chvanov had niet het hele verhaal verteld. Dat kon ze niet.
Eerder, in hun huis in Gomel...
had de SS zijn knappe oudere zus verkracht...
en haar in 'n schuur voor dood achtergelaten.
De moeder raakte gewond...
en werd bijna levend verbrand in het huis. Ze vluchtte naar de partizanen.
Men moest haar arm amputeren die aangestoken was door koudvuur.
Maar goed dat ze linkshandig was, zodat hij niets gezien heeft aan haar handschrift.
Als ik je zo bekijk, zie je eruit als een hele normale vrouw.
Als een Duitse of een Franse.
Net alsof je geen mes in m'n rug wil steken als ik me omdraai.
Maar we kennen allebei de waarheid. - Ik versta geen woord van wat je zegt.
Verzamel alles wat nuttig is en breng het naar buiten.
Heil!
Herr Oberst, we vonden een Duits officier.
Wat 'n spektakel!
'n Duits officier met zijn broek naar beneden en een Russische hoer.
En dat wanneer het leger van de Führer de oevers van de Wolga tracht te behouden.
Mooi voorbeeld voor de anderen. Woorden schieten me te kort, kapitein.
Ja, je deed een inspanning maar ik vind er toch geen woorden voor.
Wat is eigenlijk jouw excuus?
Dat dacht ik al.
Herr Oberst, permissie te spreken? - Niet toegestaan.
Het hoofdkwartier heeft opgedragen de gevechtszone "schoon" te maken...
van al de smeerlapperij en smurrie.
Wat denk jij, Kahn?
Is zij vuiligheid of afval?
Nu, ik begrijp het wel.
Je mag dan al niet het Russisch fort hebben veroverd maar wel een kleinere doos!
En dat wou je eens vieren, is het niet?
Ik kan je begrijpen als man, maar niet als officier.
Onderofficier!
Laat de vrouwen onze kleren wassen. - Jawohl, Herr Oberst!
Kies de oudere en de lelijke.
We moeten of één of andere manier van die verdomde luizen af.
Sta op. Ga met Nikiforov naar de achterkant. - Ik ga nergens heen!
Eruit. - Hey, jij!
Vertrek nou braafjes. Zolang jij hier bent hebben de jongens geen rust.
Ze vechten niet voor het Moederland of Stalin. Ze vechten over jou!
Je doet het niet goed. - Waarom niet?
Kleed je nou al aan!
Je zal gedood worden, stomkop!
Ons Moederland zal niet sterven. Zij is groot.
Maar jij... ik kan jou niet behoeden.
Je zal sterven en zij zullen daardoor gebroken zijn.
En jij dan? Vecht jij voor mij?
Ik zal niet breken.
Ik wil met jullie samen vechten. Duitsers doden, hen neerschieten.
Luister, je bent nog geen zestien...
Mijn paspoort.
Ja, oké... Vijftien dan. Het is je verjaardag!
Kijk naar mijn geboortejaar. Ik kan gemobiliseerd worden.
Je wordt negentien vandaag...
Gefeliciteerd.
Ik ga het hen zeggen.
Dus... - Laat me met rust, kapitein.
Begrijp je?
Ik begrijp het. Waarom zou ik het niet begrijpen?
Sta recht.
Stil, stil, hoor je me? Ik zei, stil!
Hoor je me? Geen spelletjes spelen, schijtlaars.
Dit is niet goed.
Dit is niet goed. Zij is niet jouw vrouw begrijp je dat?
Versta je mij? Rust wat.
De moffen zitten achter het warenhuis.
De oversteek komt zo in moeilijkheden. We kunnen hen van hieruit niet bereiken.
Hey, schijtlaars...
Kan jij jouw peloton vragen hen in het vizier te nemen?
Dat is gevaarlijk. Dan komen wij ook in de vuurlijn.
Het water in!
Gaan! Gaan!
Ik heb ze zelf uitgekozen.
Voor ons kanon.
Gaat niet, het kanon is geraakt en kan niet meer vuren.
Ik zal het laten vuren. Hier is mijn wapen.
"HITLER - uw bevrijder"
Naar links! Naar links!
Rechts! - Waar breng je die mensen naartoe?
Naar het station, Herr Kapitein. - Waarom?
-Om ze in wagons te laden.
Masha!
Herr kapitein, dat is de motorfiets van de postdienst!
Hij behoort toe aan het Duitse leger, idioot!
Bastaard! Waar ga jij heen?
Masha! Stop alsjeblief!
Doorlopen!
Je zou beter niets zeggen, Chvanov.
Luitenant Astakhov is 'n geleerd man. Hij studeerde af aan de academie.
Niet zo'n genie als jij!
Stomme boer.
Dat is me wat, die academie. Probeert nu een kapot kanon af te vuren.
Hey schijtlaars... hoelang nog? - Ik ben er klaar voor.
Chef, ik heb slechts één obus.
Geef me aanwijzingen... ik zou niet willen...
Hij gaat het raken.
Wacht een minuutje. Laat me eens kijken...
Ik zie het doel. De koepel van de tank.
De beneden linkerhoek.
De richting lijkt me goed.
Wat denk je? Vuren?
Misschien ben je wel door God gezegend.
Kus nou m'n kloten!
Zelfs de defecte tanks schieten in Stalingrad!
Sergey Astakhov ging rechtstreeks na school naar de Militaire Academie.
In de stad Podolsk, waar hij geboren en getogen was.
Minder dan 'n jaar geleden in 1941, verdedigde hij samen met andere cadetten...
de stad Maloyaroslavets gedurende meerdere dagen.
Hij was de enige overlevende van de ganse compagnie.
Niemand noemde hem toen 'n schijtlaars.
Maar wat meisjes betrof, was hij verlegen.
Kahn! Ben je nu helemaal gek geworden?
We kwamen onder vuur vanuit jouw gebouw. Je hebt nooit gezegd dat daar artillerie stond.
Je liet je verleiden door een Russische hoer en je was afwezig zonder toestemming.
Waar ben je heen geweest? Geef antwoord!
Ik laat die hoer executeren!
Ze veranderde mijn beste officier in een hersenloze idioot.
En jou ook! Ik laat jou ook doodschieten! - Zoals u wilt.
Maar eerst ga ik dat gebouw innemen.
En zij blijft hier op me wachten.
Kahn, als je dat gebouw niet heroverd laat ik je executeren.
Ik weet het.
Herr Oberst!
Alle bewoners van dat gebouw...
die mijn moeder kende, zich herinnerde en liefhad sinds haar kindertijd...
al haar verwanten, vrienden, buren waren omgekomen...
recht voor haar ogen.
Hoe mijn moeder kon volharden en op zichzelf aangewezen overleefde, kan ik niet zeggen.
Ze sprak zelden over wat gebeurde tijdens de eerste maanden van de oorlog.
Heel dikwijls hoorde ik de verhalen over het vreedzame leven in het gebouw...
en vormde me 'n beeld van alle inwoners.
Ik wist over haar buurman en oom Misha Sazonov...
en Mitya en Lenocka Kulikov haar vrienden van de 1e verdieping...
en tante Hassia mijn moeders muzieklerares.
Ze werden allemaal gedood door de bombardementen in augustus.
Overlevende buren begroeven hen te midden van de ruïnes...
omdat het onmogelijk was tot aan het stedelijk kerkhof te geraken.
De graven werden ontdekt nadat de Duitsers het gebouw verlieten.
Nikiforov, laat me gaan. Doe me een plezier.
Ik moet 'n geschenk vinden.
Voor Katya. Voor haar verjaardag. Nu tevreden?
Mama groef helemaal alleen in de verbrande aarde.
Het is daarom dat 14 mensen, volwassenen en kinderen...
in ondiepe graven lagen, bedekt met stenen.
Haar zuster en haar moeder, mijn grootmoeder en tante...
werden door mijn moeder aan de rand begraven om verwarring te voorkomen.
Het moet hier ergens zijn.
Hier is het. Hier, hier.
Denk eraan, geen water, het badhuis is getroffen door een granaat.
Het arme kind heeft zich al 'n half jaar niet kunnen wassen. En dan nog met koud water.
Ze zal blij zijn.
Uitstekend!
Smoelen toe!
Onderofficier Shojman, Herr Kapitein. Wat kan ik voor u doen?
Heb je een sigaret voor me? - Een ogenblik, Kapitein.
Alstublieft.
Wat is er kapot? - Alles.
Het kanon? - Niet operationeel. Het sluitstuk is defect.
Waarom herstel je het niet? - Er zijn geen vervangstukken. Geen bevoorrading.
Kan me niet schelen of deze tank rijdt of niet, maar ik heb het kanon nodig.
Als je dat niet voor elkaar krijgt, schop ik je de straat op en laat je het gebouw bestormen.
Doe het!
Kruipen? Nooit van m'n leven! Het Rode Leger kruipt niet!
Wij zijn geen hagedissen.
Kijk eens, Astakhov, daar staat een geraakte tank.
Wil je die niet aan Katya geven voor haar verjaardag?
Goed dan. Eerste torpedo klaar? - Klaar!
Tweede torpedo klaar?
Vooruit!
Ze komen in beweging.
Geef acht!
Kom jij in versterking? - Jawohl, Herr Kapitein.
Wat staat daar op die gesp?
Sneller! God is mit uns!
God is met ons...
Waar er een God is, is ook onze Führer Adolf Hitler.
En waar Hitler is, is ook Duitsland.
Duitsland is met ons, hier op deze plek.
Ik vraag u, wat heb je nog meer nodig, om dat verdomde gebouw in te nemen?
Ik luister! - Niets, Herr Kapitein!
Achter dat huis ligt de Wolga.
Achter dat huis ligt het einde van de oorlog.
Achter dat huis ligt India.
En in India hebben alle hoeren zes armen.
Stel je maar eens voor wat die met je kunnen doen met hun zes armen!
Misschien zijn er onder jullie die niet graag naar India willen?
Jullie hebben nog 15 minuten. Daarna gaan we ervoor.
Geef acht!
Schijtlaars, sta recht! Ik zei, ga!
Katya, ga met hem naar de verdieping hierboven. Als er wat is, geef je een gil, oké?
Engel, jij gaat ook mee. Eruit!
Chvanov, Nikiforov, in de hoeken. Ik blijf in het midden.
Kom hier, snel!
De rivier is aan de rechterzijde.
Kom snel!
Bewegen, bewegen, bewegen!
Komaan.
Heb je 't? Na de explosie, als ze binnenkomen, hakken we ze in stukken.
Bedek jezelf.
Waar ga jij heen? Staan blijven!
Blijf staan!
Niet zo snel, kapitein.
Slechte timing, Chvanov.
Weet je wat jij bent, Khan?
Je bent de schande van de hele Wehrmacht!
Ik ga naar het Divisie hoofdkwartier. Je hebt dus nog wat tijd.
Ik hoop dat je er nuttig gebruik van maakt.
Kapitein! - Wat is er?
Het kanon is operationeel.
Op slag dood. Mooie manier van sterven.
Mijn andere soldaat ook.
Waar is Katya? - Op haar kamer.
Ik ga graven voor hen delven.
Ik ga niet. Ik ga nergens heen! Alstublieft, laat me los.
Vuur!
Wat gebeurt er? Waarom schiet je niet?
Het zit geblokkeerd, kapitein.
Verdomme!
Hier was Kapitein Gromov de beroepsheld.
Hij was altijd waar de oorlog was...
in Khalkhyn Gol, Guan-Zhou, of de Mannerheim linie.
Hij had noch verwanten, nog gezin, noch een plek waar hij naar terug zou willen.
Hij raakte driemaal gewond.
Volgens de artsen, één keer zelfs dodelijk gewond.
Je bloedt. - Waar?
Ik denk dat het maar een schram is door het puin.
Glas.
Rustig aan, rustig aan.
Luister naar me. Ga hier weg.
Alsjeblief. Ga.
Hoor je me? Ik smeek het je!
Ik hoor je niet.
Ik ga nergens heen.
Mijn moeders woning was de eerste plek waar Kapitein Gromov zich aan verbonden voelde.
En mijn moeder, de enige vrouw waar hij zoveel voor voelde.
God, waarom heb ik haar nodig? Voor welke zonden?
Voor welke goede daden?
Zal ik me ooit nog zo gelukkig voelen bij een vrouw?
En hij streelde haar haar.
Ik begrijp jou niet, Petya.
In het Russisch zeggen wij: "Piotr", "Petya".
Petya. - Niet Petija.
Maar Petya.
Petya. - Petya.
De rare geluiden die jullie Russen maken: - Masha...
Petya, Volga, Bul Bul.
Liefde? Weet jij wat dat woord betekent?
Ik hou van jou. Liebe.
Ik word toch tegen de muur gezet... zij het door jouw soldaten of de mijne.
Ik geef er niet meer om. - Om het even.
In ieder geval. - Wat dan nog.
In ieder... - Wat dan nog. Ik hou van je.
Hoe dan ook.
Uit de weg!
Hier is een cadeau voor je.
Dank je. - Ruik er eens aan.
Zalig...
Blaas de kaars uit!
Wel? Wat...
Zullen we erop drinken?
Gelukkige verjaardag. - Gelukkige verjaardag.
Wel.. bedien jezelf.
En dan nu, het feestelijk gedeelte!
Onze eigen Alexander Nikiforov zal voor ons liedjes en aria’s zingen uit de opera’s.
Bekijk hem eens! - Op het podium!
Wat staat me te doen?
Wat moet ik doen...
Zeg het mij, Duits...
Wat moet ik doen?
Vervloekt deze oorlog!
Vervloekt land! Vervloekt gebouw!
Dank je, Sasha. - En dan nu, hier is je geschenk.
Van ons allemaal. Komaan! Komaan!
Kerels, dat is het meisjesgedeelte. Geen toegang. We gaan naar beneden.
Laat me eens zien.
Hij moet z'n strikje in zijn zak hebben zitten sinds het begin van de oorlog.
Raar, niet? Daar staat een naakte vrouw en wij kunnen het zelfs niet zien.
Hoewel, we zouden vandaag nog wel kunnen sterven.
Je weet toch wat men zegt: achter de Wolga is er geen leven.
Engel, is er nog wat te drinken?
Het is op.
Strijders. Ga slapen.
Doe je kleren aan.
Morgen verover ik dat gebouw.
Wat het ook kost.
Ik breng jou in veiligheid.
In de omgeving van de vuurtoren.
Niemand komt daar. Noch wij, noch de Russen.
Ik verberg je daar voor één dag. Begrijp je mij?
Eén dag!
Seryozha. Ga niet weg.
Ik voel me zo goed...
dat het me beangstigt.
Maakt het je bang omdat het goed is?
Ja.
Het is niet juist zo...
Het is oorlog...
Katya, kleed je aan.
Kleed je aan, alsjeblief.
Ik moet je iets laten zien.
Het is heel dichtbij.
Van de commandant mag het.
Seryozha...
Seryohza, waar breng je me heen?
We zijn er bijna.
Ga even zitten.
Ga zitten.
Het gaat beginnen.
Kijk.
Dit was mijn observatiepost.
Toen ontdekten de Duitsers ons.
Ze begonnen ons te beschieten met zware wapens.
We besloten terug te trekken.
Terugtrekken...? - Terugtrekken, weggaan.
We werden daar beneden allemaal gepakt.
Voorzichtig...
Nu... nu....
Teef!
Waarom zijn hier geen Duitsers?
Het is vreemd. Ze zijn overal behalve hier.
Echt. Het is heel raar. Ik heb er niet eerder over nagedacht.
Ik wed dat dit het enige gebouw van de hele stad is, zonder Duitsers.
Geen Duitsers en ook niemand van onze eigen strijdkrachten.
Maar het is beter, hier te wachten.
Wachten op wat?
Wachten tot onze angst weg is.
Wachten tot de nacht om is.
Wachten tot de terreur weg is. De oorlog. Wachten tot alles weg is.
Zoals op een wolk.
Katya.
Ik hou van jou.
Ik ben al twee dagen verliefd op jou.
Ik weet het.
Kom hier. Ga zitten.
Je moet hier blijven.
Nergens heen gaan.
Ik kom terug.
Nikiforov?!
Waar is Katya? Waar is Astakhov? Zoek hen.
Wacht.
Wat is er?
Kom je nog terug? - Ga terug. Ga terug!
Moffenhoer!
Russen!
Herr Oberst, we hebben een Russische spion opgepakt.
Waar heb je hem gevat? - Kapitein Khan pakte hem bij de fontein.
Hij heeft drie van onze operatoren gedood. - Kapitein Khan? 'n Wonder!
Wat zou ik met dat vuilnis doen?
Kahn, wat doen we met hem?
Hem verhoren? - Hem ondervragen?
Kan jij Russisch? - Ik spreek Duits.
Komaan grootvader, sta op. Waarom zit jij hier?
Zeg jouw mensen dat ze me voedsel en water brengen.
Wat staan jullie daar nou? Er zit hier 'n Russisch officier op z'n knieën, lelijkerds!
Waar kom jij vandaan? Uit dat gebouw of van de overkant van de rivier?
Ik heb een geschenk voor je. Wat?
Ik heb een geschenk voor je.
Van een Russisch meisje... Katya.
Wat 'n kloterij.
Ik voel niets. Absoluut niets.
Geen pijn. Ik heb alleen jeuk in m'n oksel.
Smerige luizen... Ze kunnen zelfs 'n stervende niet gerust laten.
Luitenant Schmidt. - Kapitein Kahn. Heb je 'n sigaret?
De Russen maakten een oversteek over die vervloekte Wolga. We gaan daarheen.
Zie je dat gebouw? De eerste verdieping rechts?
Ik zie het.
Onze Russische vrienden hebben daar hun nest ingericht.
Kan je dat raken met je tank?
Ja, het doel is gemakkelijk te raken.
Doe dat dan.
Wat is er? - Niks.
Ik hoorde maar iets. Ga terug slapen, het is nog vroeg.
We moeten naar huis.
Weet je, ik werd verliefd op je bij de eerste aanblik.
Ik keek naar je en wist dat ik verliefd was. - Ik hou ook van jou.
Echt waar?
Echt waar. - Ik ga nu maar.
Ik kan niet gaan.
Ik ga met je mee. - Nee!
Jij blijft hier wachten. Is dat duidelijk?
In orde.
Weldra is het allemaal voorbij.
Leef je nog?
Ik leef nog. En jij?
Het is niets.
Jij... Ga.
Ik wacht hier wel op Nikiforov.
Ga.
Hier is het, broeder. We zullen sterven in de orkestbak.
Wel, het is tijd om naar de hemel te gaan.
Gewoon maar naar de hemel? Waarom?
Naar het paradijs!
Ik heb een kaartje.
Dat is niet de juiste Rus? Waar is die andere?
Waar is hij?
Rus!
Don, verdomme.
Don. Het is Gromov.
Sta recht.
Niet schieten, schijtlaars!
De radio.
Doe het!
Don... Don, Don!
Hier Don... ik luister. Hier "KALUGA".
Open het vuur. Onmiddellijk! Coördinaten...
Plein 24 lengte 17 graden, breedte 14.
Heb je dat, heb je dat ontvangen?
"Kaluga", "Kaluga", heb het niet begrepen.
Dat zijn de coördinaten waar onze troepen zitten. Heb je dat ontvangen?
Dat zijn wij. Wij zeggen... Open het vuur!
De Duitsers zijn hierbinnen geraakt. Open het vuur. Nu!
Oké, Roger. Ik heb het begrepen, "Kaluga".
Ik heb het begrepen. Vaarwel, jongens.
Dit was het dan.
Het zal nu gaan gebeuren.
En wat met Katya?
Zij is oké. Ik heb haar verborgen.
Ze stuurt je de groeten.
En ze zei...
dat ze heel erg veel van je houdt.
Dat was in Stalingrad.
In november 1942.
Er zouden nog vele maanden van bloedige strijd volgen...
om daarna een grote verandering te maken in de geschiedenis van de mens...
en in de geschiedenis van mijn groots land.
Moeder wou dat ik me altijd zou herinneren...
dat de mensen die nu op deze planeet wonen, hun leven en vrijheid danken aan die helden.
Hoewel ze me naar m'n vader noemde: Sergey Astakhov...
zei m'n moeder altijd dat ik in werkelijkheid vijf vaders had.
Er was 'n man hier... daar beneden...
en hij praatte met ons.
Sergey? Sergey Astakhov is daar.
Sergey? Sergey? - Sergey Astakhov is daarginds.
Mijn moeder zei ook nog...
dat ik geluk heb, omdat ik op hen allemaal gelijk.
En ik moet inderdaad geluk hebben gehad, want dankzij mijn vaders...
en de vaders van mijn landgenoten...
heb ik er absoluut geen idee van wat een oorlog is.
STALINGRAD
Geregisseerd door FYODOR BONDARCHUK